Sjö týpur sem þú hittir á öllum íslenskum golfvöllum

Íslensku vellirnir liggja í hrauni, við sjóinn eða undir fjalli þar sem vindurinn ræður ferðinni, en fólkið á fyrsta teig er alltaf það sama.

Veðurfræðingurinn hefur skoðað þrjú veðuröpp, vindaspá Veðurstofunnar og vefmyndavélina á Hellisheiði áður en hann mætir. Hann tilkynnir hátíðlega á fyrsta teig að það eigi „að lægja um þrjúleytið“. Það lægir aldrei um þrjúleytið.

Lopapeysukylfingurinn spilar í lopapeysu frá maí fram í október og segir að tæknilegur golffatnaður sé „bara markaðssetning“. Sveiflan nær ekki alveg upp fyrir axlir, en honum er hlýtt og það dugar.

Svo er það sá sem er „bara að prófa nýja sveiflu“. Hann hefur verið að prófa hana síðan 2019 og útskýrir eftir hvert misheppnað högg að hann sé „að vinna í mjöðminni“. Mjöðmin hefur enn ekki skilað sér á skorkortið.

Reglubókin kann golfreglurnar utanbókar – sérstaklega þær sem henta honum – og finnur lausn án vítis frá óhreyfanlegum hindrunum, tímabundnu vatni og jafnvel skugga af skýi. Hann hefur aldrei tekið víti án þess að áfrýja fyrst.

Miðnætursólarkylfingurinn byrjar hringinn klukkan ellefu að kvöldi í júní og skilur ekkert í því af hverju vinnufélagarnir eru þreyttir á fundinum klukkan níu. Sjálfur er hann eldhress. Hann svaf í tvo tíma.

„Þær voru alveg óútreiknanlegar í dag,“ segir sá sem kennir flötunum um. Hann þrípúttaði fimm sinnum, þar af tvisvar af minna en metra færi. Flatirnar voru, að sögn allra annarra í hollinu, í toppstandi.

Og loks októberhetjan. Það eru þrjár gráður, slydda í kortunum og vallarstarfsmennirnir eru farnir að tala um vetrarflatir. Hann er samt mættur með húfu, hanska og fullkomlega óraunhæfar væntingar. Við berum mikla virðingu fyrir honum.

Týpa númer átta les golfgreinar í vinnunni.